ماجرای درگیری رسانه‌ای هاشمی رفسنجانی و مصباح یزدی چیست؟

دفتر آیت‌الله مصباح یزدی، بخشی از گفت‌وگوی منتشر نشده وی با مرحوم عسگراولادی را منتشر کرده که پاسخ سخنانی است که هاشمی رفسنجانی در روزهای اخیر در مورد رهبر معنوی جبهه پایداری و البته بدون نام بردن مستقیم از وی مطرح کرده بود.

به گزارش «تابناک»، بخش منتشره از گفت‌وگو منتشر نشده مصباح یزدی با مرحوم آقای عسگراولادی، که در 11/8/1390 انجام شده بود، به شرح زیر است؛

از اوایل انقلاب تاکنون، سلیقه بنده این بوده که در هیچ حزبی مشارکت نکنم. ارادت بنده به مرحوم آقای بهشتی و اظهار لطف ایشان به من، همکاری‌های بنده با مرحوم آقای باهنر در خصوص جمعیت‌های مؤتلفه و ارادت بی‌اندازه بنده به مقام معظم رهبری را همه می‌دانند. همه این دوستان در تأسیس حزب جمهوری اسلامی شریک بودند، اما سلیقه شخصی بنده، شرکت در آن حزب نبود. البته من هیچ‌گاه آن را تخطئه نمی‌کنم، اما می‌گویم: بنده آن کاری را می‌کنم که در پیشگاه خداوند برای آن جوابی داشته باشم. پیش از پیروزی انقلاب، مقام معظم رهبری و آقای هاشمی رفسنجانی توسط آقای قدوسی وقتی تعیین کردند که برای صبحانه به منزل ما تشریف می‌آورند. در آن جلسه صبحانه غیر از این دو بزرگوار، شخص دیگری نبود. آقای هاشمی عنان سخن را به دست گرفتند و از این‌جا شروع کردند که: ما سال‌ها با هم همکارهای فرهنگی و سیاسی داشتیم، اما مدتی است که تو کنار کشیدی و با ما نیستی. امروز ما یک جبهه ضد امپریالیسم تشکیل دادیم و همه کسانی که با امپریالیسم و استعمار مخالفند باید برای پیروزی در این جبهه مشارکت کنند. ایشان در سخن‌هایشان روی جبهه ضدامپریالیسم بسیار تأکید کردند.

بنده به ایشان عرض کردم: آقای هاشمی! من طلبه‌ای هستم که دغدغه‌ام اسلام است. اگر این یک حرکت اسلامی است و بناست کاری برای اسلام شود، بنده هم هستم. حال، بنده در این جبهه ضد امپریالیسم باید چه کار کنم؟ ایشان گفتند: مسأله شریعتی و شهید جاوید و... را باید کنار گذاشت. حتی ما با مارکسیست‌ها باید اتحاد داشته باشیم! ما باید با تمام گروه‌هایی که ضد امپریالیسم هستند از مارکسیست‌ها، مجاهدین، طرفداران شریعتی تا طرفداران صالحی نجف‌آبادی و دیگران اتحاد داشته باشیم و مخالفت را کنار بگذاریم و فقط با امپریالیسم مبارزه کنیم!

گفتم: مطرح کردن صالحی که دیگر معنا ندارد، ولی از من چه می‌خواهید و پیشنهادتان چیست، گفتند: بیا و با مجاهدین همکاری کن! گفتم: من آن‌ها را نمی‌شناسم. چیزهایی درباره آن‌ها شنیده‌ام، اما تا آن‌‌ها را نشناسم همکاری نمی‌کنم. گفتند: ما می‌شناسیم. گفتم: من کار شما را تخطئه نمی‌کنم. شما پیش خدا حجت دارید و کارتان را بکنید، ‌ اما من تا آن‌ها را نشناسم، تأیید نمی‌کنم. گفتند: نماز شبشان ترک نمی‌شود، ماهیانه دوازده هزار تومان حقوق می‌گیرند و از این مقدار فقط پانصد تومانش را مصرف و بقیه‌اش را صرف مبارزه می‌کنند، چنینند و چنانند. گفتم: همه این‌ها را که فرمودید درست است، اما برای شما حجت است و برای من حجت نیست. من تا کسی را نشناسم که برای اسلام کار می‌کند، با او همکاری نمی‌کنم. از اول تا آخر این گفت‌وگو مقام معظم رهبری هم نشسته بودند و هیچ نمی‌گفتند و فقط صحبت‌های آقای هاشمی بود و جواب‌های بنده. پس از این گفت‌وگو آقای هاشمی با نارحتی منزل ما را ترک کردند و رفتند.

بیان شد که سلیقه بنده این‌گونه است و این در حالی بود که بسیاری از دوستان ما در آن جبهه به اصطلاح ضد استعماری شریک بودند. البته کمک‌های آقای هاشمی به منافقین را نیز نباید فراموش کرد. چه پول‌هایی که به آن‌ها داد. در حال حاضر هم نمی‌گویم که آن‌ها کار بدی کردند. شاید وظیفه‌شان در آن شرایط‌‌ همان بود، اما من چون حجتی نداشتم، مشارکت نکردم. شاید من اشتباه کرده باشم، اما اگر اشتباه هم کرده‌ام، خودم را معذور می‌دانم.

به هر حال، سلیقه من از ابتدا تا کنون این گونه بوده است. هر جا فهمیدم حرکتی برای اسلام ضرر دارد، با همه توان به میدان آمدم و ملاحظه هیچ ‌چیز را نکردم که کسی خوشش یا بدش بیاید. وقتی نمی‌فهمیدم که چیزی برای اسلام مفید است، کمک نمی‌کردم. به دنبال پست و مقامی هم نبودم. اگر گاهی مسئولیت کوچکی هم عهده‌دار شدم، تشخیص دادم که وظیفه شرعی است؛ وگرنه دنبال چیزی نبودم، نه حزبی و نه جمعیتی. به عنوان یک طلبه درس می‌خواندم، درس می‌دادم و اگر گاهی چیزی می‌گفتم، آن‌جایی بوده که فکر می‌کردم به اسلام ضربه می‌خورد.

هاشمی رفسنجانی در باره مصباح یزدی چه گفته بود؟

«کاتولیک‌تر از پاپ» عبارت کلیدی است که سید حسن خمینی و هاشمی رفسنجانی خطاب به کسانی به کار برده‌اند که حداقل در مورد دوم اثبات شده، مصباح یزدی است.

سید حسن خمینی این تعبیر را درباره کسانی به کار برد که اگرچه در ابتدا ساکت بودند، ولی «بعدا به سفره آماده رسیدند و شدیدا طرفدار امام شدند و هاشمی رفسنجانی نیز در دیدار با خانواده شهید قدوسی از کسانی سخن گفته است که اگرچه این روز‌ها ادعای انقلابی‌گری دارند، ‌چندسال قبل از پیروزی انقلاب به صراحت مبارزه با شاه را حرام اعلام کرده بودند.

در گزارشی که پایگاه اطلاع‌رسانی هاشمی رفسنجانی، از دیدار خانواده شهید قدوسی با رئیس مجمع تشخیص مصلحت نظام آورده، آمده است:

هاشمی از خاطرات شیرین دوران مبارزه که می‌گوید. از خاطرات تلخش هم می‌گوید. جالب است که تلخ و شیرینش خاطراتش، هر دو از روحانیت است!. خاطره شیرینش که از شهید قدوسی بود. خاطره تلخش امّا از روحانیت کم فروش است. نام شخصیتی را هم می‌برد در مصداقش ـ که البته من نمی‌نویسم! ـ شخصیتی که این روز‌ها خیلی از اسلام و انقلاب می‌گوید. از امام می‌گوید. ولی در سال ۴۸ در اوج غربت امام گفت: من دیگر مبارزه نمی‌کنم. مبارزه حرام است!. می‌خواهم کار علمی و فرهنگی کنم. هاشمی می‌گوید از کم فروشی این آقا، کار بجایی رسید که رهبری ۱۰ سال ـ تا ابتدای انقلاب ـ با او قهر بودند. هاشمی می‌گوید این‌ها خون به دل امام کردند، شاید از همین روست که هاشمی عنوان علامه را فقط برای شخصیتی مثل آیت الله طباطبایی می‌برد و بس. حذف عنوان آیت الله از سایت آقای سیستانی هم شاید بی‌ارتباط با اعتراض به چنین اشخاصی نباشد. آقای دکتر روحانی چند روز قبل – در نکوهش بورسیه‌های غیرقانونی- گفته بود با تقلب که نمی‌شود استاد دانشگاه شد. امّا انگار این‌ها توانسته‌اند با تقلب، انقلابی شوند!.

هنوز در حال نوشتن این جملات بودم که آقای هاشمی خاطرهای هم در همین ارتباط تعریف می‌کند. خاطره‌ای از همراهی با آقای خامنه‌ای برای مجاب کردن همین آقا برای ادامه مبارزه. موضوع خاطره هم مربوط به سال ۴۸ است. هاشمی می‌گوید دو نفری ـ به اتفاق آقای خامنه ای ـ صبحانه رفتیم منزل آقای قدوسی. این آقا هم آنجا بود. نشستیم تا ظهر با او بحث کردیم تا قانعش کنیم. برای ادامه مبارزه. آخرش هم گفت من این مبارزه را حرام می‌دانم!، به جامعه مدرسین هم گفته‌ام، مبارزه با شاه حرام است (!)، آقای خامنه‌ای از او پرسیدند: دلیلت چیه؟.
آن آقا در جواب گفته بود: مبارزه‌ای که مجاهدین و چپی‌ها در آن باشند، حرام است. آقای خامنه‌ای هم به تلخی به او گفته بود: اگر اهل مبارزه نیستی، خب مبارزه نکن ولی لااقل مبارزه را با این حرف‌ها خراب نکن!. آقای هاشمی در ادامه می‌گوید رهبری از سال ۴۸ تا سال ۵۷ با آن آقا یک کلمه هم حرف نزد. این‌ها را که می‌شنوم فکر می‌کنم آن روحانی جوان باید پاسخش را از لابلای همین خاطره آقای هاشمی گرفته باشد.

http://www.tabnak.ir/fa/news/435217/%D9%85%D8%A7%D8%AC%D8%B1%D8%A7%DB%8C-%D8%AF%D8%B1%DA%AF%DB%8C%D8%B1%DB%8C-%D8%B1%D8%B3%D8%A7%D9%86%D9%87%E2%80%8C%D8%A7%DB%8C-%D9%87%D8%A7%D8%B4%D9%85%DB%8C-%D8%B1%D9%81%D8%B3%D9%86%D8%AC%D8%A7%D9%86%DB%8C-%D9%88-%D9%85%D8%B5%D8%A8%D8%A7%D8%AD-%DB%8C%D8%B2%D8%AF%DB%8C-%DA%86%DB%8C%D8%B3%D8%AA

خیاط در کوزه می افتد؟

دولت اسکاتلند در ۲۷ شهریور ۱۳۹۳ (برابر ۱۸ سپتامبر ۲۰۱۴) برای استقلال اسکاتلند از کشور بریتانیا، همه‌پرسی‌ای از رای‌دهندگان اسکاتلندی خواهد کرد. همه‌پرسی در پی توافقی میان دولت اسکاتلند و دولت بریتانیا اجرا خواهد شد.

 این سؤال در همه پرسی مطرح خواهد شد که «آیا اسکاتلند باید کشوری مستقل باشد؟»

در صورت تصویب این همه پرسی بخشی از خاک بریتانیا جدا می شود که این اتفاق علاوه بر اهمیت سرزمینی از حیث ویژگی های اقتصادی نیز یک معضل بزرگ برای مقامات لندن به بار خواهد آورد.

موضوع جدایی اسکاتلند تا حدی برای انگلیس حیاتی است که نخست وزیر این کشور به صورت ضمنی مردم اسکاتلند را نسبت به تصمیم جدایی تهدید کرده است اما بر اساس نتایج نظرسنجی ها احتمال موافقت مردم اسکاتلند با جدایی بیش از مخالفان ارزیابی می شود.

اما انگلیس در حالی تن به جدایی بخشی از سرزمین خود داده که تاریخ ایران یاد آور یک همه پرسی است که با مدیریت پشت صحنه انگلیسی ها رخ داد و بر اساس آن بحرین از خاک ایران جدا شد.

بر اساس اسناد تاریخی «سرویلیام لوس» مقام بلند پایه وزارت خارجه انگلیس از عناصر اصلی ترغیب محمد رضا شاه برای پذیرش جدایی بحرین بوده و دنیس رایت سفیر وقت انگلیس نیز نقش مهمی در ترغیب مقامات ایران به پذیرش جدایی داشته است.

در تاریخ 23 شهریور 1347 یعنی 46 سال قبل در چنین روزی محمدرضا پهلوی برای نخستین بار برای جدایی بحرین چراغ سبز نشان داد و از سازمان ملل خواست وارد مناقشه شود.

در دی ماه 1347 محمد‌رضا سفری به هندوستان داشت، و در فرودگاه دهلی به خبرنگارانی که در این زمینه از او سؤال کرده بودند گفت: اگر انگلیسی‌ها از در جلو خارج می‌شوند، نباید از در عقب وارد شوند و ما نمی‌توانیم قبول کنیم که جزیره‌ای که توسط انگلستان از کشور ما جدا شده توسط آنها ولی به حساب ما، به دیگران واگذار شود!

در نهایت با اعزام پرسشگر سازمان ملل به بحرین و در حالیکه همه پرسی به صورت سراسری صورت نگرفته بود و به جای همه پرسی اقدام به مصاحبه با برخی افراد و گروه ها شده بود، گزارش پرسشگر به دبیرکل رسید و دبیرکل ضمن سپاسگزاری از دولت‌‌های ایران و انگلیس که راه حل مسالمت‌آمیز (!) در مورد بحرین را برگزیدند، گزارشی به شورای امنیت داد و در تاریخ 11 ماه می 1970 شورای امنیت به اتفاق آراء این گزارش را تصویب کرد.

حال ورق تاریخ چنین برگشته که انگلیسی ها که سال ها در تغییر نقشه های کشورها و مرزها و مهندسی سرزمین ها نقش آفرینی داشته اند اینک در آستانه تکرار همان اتفاقات برای خود هستند و در صورت رای مثبت مردم اسکاتلند به سئوال همه پرسی بریتانیا حدود یک سوم از خاک خود را از دست خواهد داد.

http://www.asriran.com/fa/news/355250/%D8%AE%DB%8C%D8%A7%D8%B7-%D8%AF%D8%B1-%DA%A9%D9%88%D8%B2%D9%87-%D9%85%DB%8C-%D8%A7%D9%81%D8%AA%D8%AF

خداحافظی با شکستگی شیشه موبایل،لپ تاپ و ساعت

عصرایران؛ ابراهیم حیدری - یکی از نقاط ضعف ابزارهای سیار(تلفن همراه، تبلت، ساعت و...)، صفحات‌نمایش لمسی شیشه‌ای است که به راحتی خراش برداشته یا می‌شکنند. با رواج استفاده از یاقوت (که ترکیبی شیشه مانند از سیلیکات آلومینیوم و منیزیم است) در ساخت ابزارهای مذکور، رفته‌رفته خراشیدگی و شکستگی صفحات نمایش را از یاد خواهیم برد.

به گزارش "گروه فناوری و آی تی" عصرایران، یاقوت از نظر درجه سختی بعد از الماس قرار می‌گیرد و در حال حاضر تعداد اندکی از تلفن‌های هوشمند لوکس، قسمت‌هایی از 5S iPhone مثل پوشش دوربین و حسگر اثر انگشت و همچنین ساعت‌های هوشمند اپل از یاقوت استفاده می‌کنند. چندی پیش نیز اپل سرمایه‌گذاری 700 میلیون دلاری به منظور ساخت کارخانه‌ تولید شیشه هایی از جنس یاقوت برای محصولات خود کرد.

هزینه تولید شیشه از جنس یاقوت 5 تا 10 برابر بیشتر از هزینه ساخت شیشه‌های مقاوم تعبیه شده در تلفن‌های هوشمند است و در نتیجه استفاده از آن محدود به صفحات نمایش بسیار کوچک یا ابزارهای خاص می‌شود. اما مهندسان شرکت GT Advanced Technologies با پیدا کردن راهی جدید، مشکل هزینه سنگین تولید آن را مرتفع و موفق به تولید ورقه‌های فوق‌العاده نازک (که ضخامتی معادل یک چهارم ضخامت برگه‌های معمولی دارند) با قیمتی بسیار پایین شده‌اند.

ورقه‌های یاقوت به صورت لایه ‌لایه روی صفحات شیشه‌ای قرار گرفته و از آنها در برابر صدمات احتمالی محافظت می‌کنند. وجود لایه‌ای بسیار نازک از یاقوت برای جلوگیری از خراش برداشتن و شکستگی صفحات‌نمایش در زمان سقوط ابزارها، کفایت می‌کند.

در روش جدید، از مقدار یکسانی یاقوت که در گذشته برای محافظت از تنها یک صفحه‌نمایش مورد نیاز بود، 10 ورقه ساخته می‌شود؛ از این رو می‌توان همه قسمت‌های تلفن‌همراه و نه تنها بخش‌های کوچکی از آن را با یاقوت محافظت کرد. حتی ابزارهای سیار بزرگ‌تر مثل تبلت‌ها هم امکان استفاده از این پوشش‌ محافظ را خواهند داشت. این کار هزینه‌ای بسیار ناچیز چند دلاری به خط تولید اضافه کرده و تاثیر خاصی روی افزایش قیمت تمام شده تلفن‌همراه یا سایر ابزارهای سیار نخواهد داشت.

شرکت GT Advanced Technologies یکی از تامین‌کنندگان اصلی یاقوت بوده و در حال حاضر مشغول ساخت بخش تولید یاقوت شرکت اپل است. این شرکت برای تولید شیشه های یاقوت از دستگاهی به نام شتاب‌دهنده یون که حجمی به اندازه میکسر سیمان دارد استفاده می‌کند. این دستگاه با تولید دو میلیون ولت الکتریسیته، یون‌های هیدروژن را به صورت عمقی و بسیار دقیق روی ویفرهای کریستالی یاقوت پخش می‌کند؛ سپس ماده حاصل شده در یک کوره‌ قرار داده می‌گیرد تا حباب‌های هیدروژنی در آن تشکیل و نهایتا لایه‌ محافظ ساخته ‌شود. این لایه بعد از صیقل خوردن شفاف می‌شود.

از شتاب دهنده‌های یونی برای تغییر ویژگی‌های مواد نیمه‌رسانا هم استفاده می‌شود اما شرکت GT Advanced Technologies برای جاسازی عمیق و دقیق یون‌ها مجبور به ساخت نمونه‌ای از دستگاه شد که 10 برابر قوی‌تر است. این روش جدید در مقایسه با روش‌های مرسوم که در آنها ابتدا قطعات بزرگ یاقوت تبدیل به ویفر و سپس صیقل داده می‌شدند، دستاوردی بزرگ محسوب می‌شود. هزینه استفاده از روش‌های قدیمی بسیار گران است و به خاطر ناقص بودن پروسه، ورقه‌های یاقوتی تولیدی فاقد مقاومت کافی بودند و در نتیجه راحت‌تر خراش بر می‌داشتند یا می‌شکستند.

http://www.asriran.com/fa/news/355145/%D8%AE%D8%AF%D8%A7%D8%AD%D8%A7%D9%81%D8%B8%DB%8C-%D8%A8%D8%A7-%D8%B4%DA%A9%D8%B3%D8%AA%DA%AF%DB%8C-%D8%B4%DB%8C%D8%B4%D9%87-%D9%85%D9%88%D8%A8%D8%A7%DB%8C%D9%84%D9%84%D9%BE-%D8%AA%D8%A7%D9%BE-%D9%88-%D8%B3%D8%A7%D8%B9%D8%AA