تلویزیونهای LED بهتر از LCD هستند؟
با نگاهی به انواع و اقسام کالاها به ویژه در حوزه لوازم خانگی میتوان متوجه شد که شرکتهای فعال در این عرصه به طور متناوب مدلهای جدید خود را روانه بازار کرده و هر روز در پی افزایش سهم خود در بازارهای جهانی هستند.
در این بین شرکتهای جهانی علاوه بر ایجاد تغییراتی در مدلهای جدید خود سعی میکنند قیمت این محصولات را نیز تا جایی که امکان دارد، ثابت باقی نگه دارند که این موضوع باعث جذب مشتریان بیشتری میشود.
بهگزارش ایسنا، اما طی یکی دو سال اخیر یکی از محصولاتی که تبلیغات زیادی روی آن انجام شده، تلویزیونهای ال.ای.دی (LED) است. نوعی از تلویزیون که نسل بعد از ال.سی.دی (LCD) محسوب میشود.
در مورد تلویزیونهای ال.سی.دی تاکنون صحبتهای زیادی شده، اما در مورد تلویزیونهای ال.ای.دی کمتر.
بد نیست در این بین سری به دنیای تلویزیونهای ال.ای.دی زده و به طور مختصر با این نوع تلویزیونها آشنا شویم.
ال.ای.دی مخفف عبارت دیود تشعشع نور (Light-Emitting Diode) است. نمایشگرهای ال.ای.دی آن دسته از نمایشگرها هستند که از دیودهای نورافشان برای نمایش تصاویر استفاده میکنند و این دسته از نمایشگرها در اندازههایی بسیار بزرگ و در مکانهایی خاص کاربرد دارند.
با این وجود باید سوال کرد که چرا این دیودهای نورافشان تحت عنوان تلویزیون به خانهها یا محل کار افراد راه یافتند؟
نکته جالب اینجا است که برخی از شرکتهای معتبر جهان توانستهاند با استفاده از عنوان ال.ای.دی به سود سرشاری دست پیدا کنند و این در حالی است که محصول آنها در واقع ال.ای.دی نبوده است!
به عنوان مثال یکی از شرکتهای کرهای با سری جدید ال.سی.دیهای خود که از ال.ای.دی برای روشنسازی صفحه بهره میگیرند، توانسته سهم مناسبی را در بازار بهدست آورد. این در حالی است که این نوع تلویزیونها ال.ای.دی نیستند.
همین موضوع اعتراضهایی را نیز نسبت به نحوه تبلیغات این شرکت برانگیخته است.
یک دیود نورافشان یا همان ال.ای.دی هماکنون بسیار بزرگتر از آن است که بتواند جایگزین یک پیکسل به عنوان مثال در تلویزیون خانگی شود.
ساخت تلویزیون ال.ای.دی در مجموع پرهزینهتر از تلویزیونهای کنونی بوده و قیمت آن نیز حدود دو برابر همتای خود یعنی ال.سی.دی موجود در بازار و حتی پلاسما است.
تاکنون نمایشگرهای ال.سی.دی از لامپهای فلورسنت برای روشنسازی صفحه استفاده میکردند. استفاده از این لامپها مشکلاتی را به همراه داشت که از جمله آنها میتوان به نبود قابلیت نمایش رنگ مشکی بهطور کامل و عمیق اشاره کرد، چرا که لامپهای فلورسنت همیشه روشن بوده و مقداری نور از آنها رخنه میکند.
فقدان قابلیت نمایش این رنگ به طور عمیق موجب افت وضوح تصویر میشود. همچنین فقدان طیف وسیعی از رنگها در فلورسنت نیز اشباع رنگ را محدود میکند. این مشکلات باعث شد تا صنعت صوتی و تصویری جهان به سمت بهکارگیری فنآوری جایگزین جدیدی جهت روشنسازی صفحهای ال.سی.دی سوق داده شود و آن چیزی نبود جز استفاده از ال.ای.دی.
تلویزیونهای ال.ای.دی در هر صورت میزان برق کمتری نسبت به آن دسته از ال.سی.دیها که به لامپهای فلورسنت مجهزند، مصرف میکنند.
تلویزیونهای ال.سی.دی که از ال.ای.دی برای روشنسازی صفحه بهره میگیرند، از چهار جنبه نسبت به ال.سی.دیهایی که از فلورسنت برای انجام این کار استفاده میکنند، برتر هستند:
- تولید تصویری شفاف و واضحتر و نیز تیرگی عمیقتر (فقط در نوع دوم نه Edge LED)
- باریکی قابل توجه عرض نمایشگر نوع اول یا Edge LED
- مصرف برق کمتر
- ارائه طیف رنگ وسیعتر
یادآوری میشود که نخستین تلویزیونی که از ال.ای.دی در بخش پشتی خود برای روشنسازی استفاده میکرد، توسط شرکت سونی در سال 2004 میلادی معرفی شد.
همچنین باید به این نکته توجه کرد که وضوح تصویر یک تلویزیون ال.سی.دی که برای روشنسازی صفحه از ال.ای.دیهای تعبیه شده در پشت خود بهره میگیرد، به مراتب بالاتر از آن نوع است که ال.ای.دیها را در پیرامون خود جای داده است.
وضعیت تولید ال.ای.دی در ایران
بازار صوتی و تصویری ایران نیز چند سالی میشود که مهمان ال.ای.دیهای تولید داخل یا وارداتی است.
به گفته محمدرضا شهیدی، دبیر انجمن تولیدکنندن لوازم صوتی و تصویری، در سال گذشته تنوع تولید تلویزیون در کشور به 140 مدل رسید و همچنین از کل تلویزیون کشور در سال گذشته 80 درصد مربوط به ال.سی.دی و ال.ای.دی و 20 درصد آن مربوط به تلویزیونهای لامپی بود.
وی همچنین معتقد است که سطح فنآوری به کار رفته در تولید تلویزیونهای ال.سی.دی فرق چندانی با تلویزیونهای ال.ای.دی ندارد و معمولا محصولات جدیدی که در شرکتهای خارجی به تولید میرسند، بعد از گذشت سه تا چهار ماه وارد ایران میشوند.
آیا تلویزیونهای LED بهتر از LCD هستند؟
این روزها بازار لوازم خانگی جهان و به تبع آن ایران آماج هجوم کالاهای مختلف بوده و هر یک از شرکتهای صنعتی و تولیدی جهان در رقابت با سایر شرکتها سعی میکنند مدلهای جدیدی را روانه بازار کشورمان کرده و مشتریان را به سمت خود جلب کنند.
با نگاهی به انواع و اقسام کالاها به ویژه در حوزه لوازم خانگی میتوان متوجه شد که شرکتهای فعال در این عرصه به طور متناوب مدلهای جدید خود را روانه بازار کرده و هر روز در پی افزایش سهم خود در بازارهای جهانی هستند.
در این بین شرکتهای جهانی علاوه بر ایجاد تغییراتی در مدلهای جدید خود سعی میکنند قیمت این محصولات را نیز تا جایی که امکان دارد، ثابت باقی نگه دارند که این موضوع باعث جذب مشتریان بیشتری میشود.
بهگزارش ایسنا، اما طی یکی دو سال اخیر یکی از محصولاتی که تبلیغات زیادی روی آن انجام شده، تلویزیونهای ال.ای.دی (LED) است. نوعی از تلویزیون که نسل بعد از ال.سی.دی (LCD) محسوب میشود.
در مورد تلویزیونهای ال.سی.دی تاکنون صحبتهای زیادی شده، اما در مورد تلویزیونهای ال.ای.دی کمتر.
بد نیست در این بین سری به دنیای تلویزیونهای ال.ای.دی زده و به طور مختصر با این نوع تلویزیونها آشنا شویم.
ال.ای.دی مخفف عبارت دیود تشعشع نور (Light-Emitting Diode) است. نمایشگرهای ال.ای.دی آن دسته از نمایشگرها هستند که از دیودهای نورافشان برای نمایش تصاویر استفاده میکنند و این دسته از نمایشگرها در اندازههایی بسیار بزرگ و در مکانهایی خاص کاربرد دارند.
با این وجود باید سوال کرد که چرا این دیودهای نورافشان تحت عنوان تلویزیون به خانهها یا محل کار افراد راه یافتند؟
نکته جالب اینجا است که برخی از شرکتهای معتبر جهان توانستهاند با استفاده از عنوان ال.ای.دی به سود سرشاری دست پیدا کنند و این در حالی است که محصول آنها در واقع ال.ای.دی نبوده است!
به عنوان مثال یکی از شرکتهای کرهای با سری جدید ال.سی.دیهای خود که از ال.ای.دی برای روشنسازی صفحه بهره میگیرند، توانسته سهم مناسبی را در بازار بهدست آورد. این در حالی است که این نوع تلویزیونها ال.ای.دی نیستند.
همین موضوع اعتراضهایی را نیز نسبت به نحوه تبلیغات این شرکت برانگیخته است.
یک دیود نورافشان یا همان ال.ای.دی هماکنون بسیار بزرگتر از آن است که بتواند جایگزین یک پیکسل به عنوان مثال در تلویزیون خانگی شود.
ساخت تلویزیون ال.ای.دی در مجموع پرهزینهتر از تلویزیونهای کنونی بوده و قیمت آن نیز حدود دو برابر همتای خود یعنی ال.سی.دی موجود در بازار و حتی پلاسما است.
تاکنون نمایشگرهای ال.سی.دی از لامپهای فلورسنت برای روشنسازی صفحه استفاده میکردند. استفاده از این لامپها مشکلاتی را به همراه داشت که از جمله آنها میتوان به نبود قابلیت نمایش رنگ مشکی بهطور کامل و عمیق اشاره کرد، چرا که لامپهای فلورسنت همیشه روشن بوده و مقداری نور از آنها رخنه میکند.
فقدان قابلیت نمایش این رنگ به طور عمیق موجب افت وضوح تصویر میشود. همچنین فقدان طیف وسیعی از رنگها در فلورسنت نیز اشباع رنگ را محدود میکند. این مشکلات باعث شد تا صنعت صوتی و تصویری جهان به سمت بهکارگیری فنآوری جایگزین جدیدی جهت روشنسازی صفحهای ال.سی.دی سوق داده شود و آن چیزی نبود جز استفاده از ال.ای.دی.
تلویزیونهای ال.ای.دی در هر صورت میزان برق کمتری نسبت به آن دسته از ال.سی.دیها که به لامپهای فلورسنت مجهزند، مصرف میکنند.
تلویزیونهای ال.سی.دی که از ال.ای.دی برای روشنسازی صفحه بهره میگیرند، از چهار جنبه نسبت به ال.سی.دیهایی که از فلورسنت برای انجام این کار استفاده میکنند، برتر هستند:
- تولید تصویری شفاف و واضحتر و نیز تیرگی عمیقتر (فقط در نوع دوم نه Edge LED)
- باریکی قابل توجه عرض نمایشگر نوع اول یا Edge LED
- مصرف برق کمتر
- ارائه طیف رنگ وسیعتر
یادآوری میشود که نخستین تلویزیونی که از ال.ای.دی در بخش پشتی خود برای روشنسازی استفاده میکرد، توسط شرکت سونی در سال 2004 میلادی معرفی شد.
همچنین باید به این نکته توجه کرد که وضوح تصویر یک تلویزیون ال.سی.دی که برای روشنسازی صفحه از ال.ای.دیهای تعبیه شده در پشت خود بهره میگیرد، به مراتب بالاتر از آن نوع است که ال.ای.دیها را در پیرامون خود جای داده است.
وضعیت تولید ال.ای.دی در ایران
بازار صوتی و تصویری ایران نیز چند سالی میشود که مهمان ال.ای.دیهای تولید داخل یا وارداتی است.
به گفته محمدرضا شهیدی، دبیر انجمن تولیدکنندن لوازم صوتی و تصویری، در سال گذشته تنوع تولید تلویزیون در کشور به 140 مدل رسید و همچنین از کل تلویزیون کشور در سال گذشته 80 درصد مربوط به ال.سی.دی و ال.ای.دی و 20 درصد آن مربوط به تلویزیونهای لامپی بود.
وی همچنین معتقد است که سطح فنآوری به کار رفته در تولید تلویزیونهای ال.سی.دی فرق چندانی با تلویزیونهای ال.ای.دی ندارد و معمولا محصولات جدیدی که در شرکتهای خارجی به تولید میرسند، بعد از گذشت سه تا چهار ماه وارد ایران میشوند.
سفارش اعضای جدید بدن
دکتر مانفرد بوم در سال ۱۹۹۶ از آلمان به آمریکا مهاجرت کرد. وی سالهاست به جای طبابت، در آزمایشگاههای تحقیقات پزشکی مشغول کار است. دکتر بوم ابتدا دو سال در کلینیک تحقیقاتی دانشگاه میشیگان تیمی پژوهشی را همراهی کرد که در زمینه بافتشناسی تحقیق میکرد. این تیم در تحقیق خود تأثیرات منفی جراحی برای گشاد کردن رگهای خونی را بررسی میکرد. این جراحی احتمال سکتههای قلبی را کاهش میدهد، اما اثرات منفی جانبی نیز به همراه دارد.
دکتر بوم میگوید: «وقتی بافتی زخمی میشود، درجه آسیبدیدگی باید به نحوی برای سیستم ترمیمکننده بدن مشخص شود. سپس این سیستم در بافت زخمیشده فعال میشود، اما پروسه ترمیم سلولهای سالم را نیز مانند سلولهای آسیبدیده از نو برنامهریزی میکند.»
برنامهریزی دوباره فعالیت سلولها در پروسه ترمیم
Bildunterschrift: Großansicht des Bildes mit der Bildunterschrift: دکتر مانفرد بوم نمودار تأثیر ژنهای مختلف روی یک بیماری را نشان میدهددکتر
مانفرد بوم که اکنون مدیریت آزمایشگاه تحقیقاتی ششها، قلب و عروق
انستیتوی ملی بهداری آمریکا را بر عهده دارد، با تیم هفت نفره خود درباره
سلولهای بنیادی تحقیق میکند. او میگوید، اگر مکانیسم پروسه ترمیم سلولی
شناخته شود، درک بیماری و در نتیجه درمان موفقتر آن نیز آسانتر میشود.
دکتر بوم توضیح میدهد:«برای شناخت این پروسه، استفاده از سلولهای بنیادی این امکان را در اختیار پژوهشگران قرار میدهد که تأثیر داروهای تازه یا عوامل محیطی را روی سلولهای مشخصی بررسی کنند.»
امید آن میرود که سلولهای بنیادی بتوانند اعضای آسیب دیده را دوباره از نو بسازند. در پاسخ به این سوال که آیا میتوان با کاشت سلولهای بنیادی کاری کرد که مثلأ یک دست قطع شده دوباره از نو رشد کند، دکتر بوم میگوید: «انسان موجود پیچیدهای است.»
وی توضیح میدهد:« تصور کنید که قلب من دیگر درست کار نکند. بعد به من گفته شود که از یک سلول جنینی میتوان دوباره قلب تازهای برای تو ساخت. در حیطه نظری، چنین چیزی ممکن است. اما در عمل تا رسیدن به چنین مقصدی راه بسیار بسیار درازی پیشروست.»
"هنوز در آغاز راه هستیم"
مهمترین مسئله هم اینجاست که دانشمندان هنوز نمیدانند سلولهای بنیادی در حال رشد اگر در بدن زنده کاشته شوند، چه واکنشی از خود نشان خواهند داد. نتایج تحقیقاتی که تا کنون در این مورد صورت گرفته هنوز در مراحل بسیار ابتدایی است. در اغلب موارد، سلولهای کاشته شده در بدن انسان نتوانستهاند به حیات خود ادامه دهند. از سوی دیگر، هنوز بسیاری به دلایل مذهبی یا اخلاقی، مخالف استفاده از سلولهای جنین انسان در تحقیقات پزشکی هستند.
البته از یک سال پیش که باراک اوباما، رئیسجمهور آمریکا، با تغییر در قوانین تحقیق بر روی سلولهای بنیادی موافقت کرد، امکان پژوهش برای دانشمندان آمریکایی کمی گستردهتر شده است. دکتر بوم میگوید: «سبک گفتگو در این زمینه هم کمی تغییر کرده است. مردم رفتهرفته علاقه بیشتری از خود نشان میدهند. همکاریها بیشتر شده است و پژوهشگران زمینههای مرتبط مقالههای علمیشان را در این زمینه هر از چند گاهی در انستیتوی ما عرضه میکنند.»
در آزمایشگاه تحقیقاتی سلولهای بنیادی که دکتر مانفرد بوم مدیریت آن را برعهده دارد، ارگان یا بافتی ساخته نمیشود. در عوض، او و همکارانش به کمک سلولهای بنیادی در مورد تأثیر فعالیت ژنهای مختلف روی بیماریها تحقیق میکنند. شناخت عملکرد هر کدام از این ژنها گام بزرگی است در درمان بیماریهایی که میلیونها نفر در سراسر جهان از آن رنج میبرند، مثلأ در درمان سخت شدن جدار رگهای خونی.
dw-world.de